و حرف هایی که در دلم ماند

.

هشت سال از دوست داشتنی ترین لحظات عمرم را جا دادم توی 10-12 تا کارتن و راهی وطنم...این بار نه برای سفر که برای ماندن...

.

درگوشی:

بدم میاد از خودم وقتی ناخواسته ناراحتش میکنم...

میشکنم وقتی باعث شکستن دلش میشم...

دوست ندارم این خود این روزهایم را...

باید نباشم...شاید زمان، شاید دوری، دلتنگی...درست کند این "خودم" را!

.

.

.

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست

هرکجا هست، خدایا به سلامت دارش

.

.

.

*ناباورانه پیغامش رو چندین و چند بار گوش دادم تا مطمئن شم خودشه....مطمئن شم درست گرفته....

 استاد برای خودش یک چیزهایی میگوید که صدایش برای ما آخر سالنی ها بیشتر شبیه وزوز است. ناخن هایم از سرما کبود شده اند، عذر خواهی میکند استاد به خاطر سرمای زیاد و خراب شدن ناگهانی شوفاژها. عذرخواهی اش اما گرم نمیکند دستان یخ زده ام را. خودکارم یک جایی توی کیفم غیب شده و خیال پیدا شدن ندارد... نگاهم به پسرک چینی یا شاید هم ژاپنی است که هدفن توی گوشش "Dr Who" تماشا میکند سر کلاس!مانده ام که اصلا چرا آمده...نگاهم بین لپتاپ پسرک ژاپنی و موبایل روی میزم گیج مانده...به این فکر میکنم که پسرک چه دل خجسته ای دارد...فکر میکنم که یعنی جدی گفت دیگر صدایش را نمیشنوم؟؟...روی هوا مینویسم "حال دل با تو گفتنم هوس است" .... تایپ میکنم "خبر دل شنفتنم هوس است". انگشتانم دیگر بی حس اند از سرما. موبایل را پرت میکنم توی کیفم مبادا که  انگشتم از روی بی حسی بی اجازه دکمه ارسال را بزند! 

دیدی گاهی سخت ترین کار دنیا حفظ آن لبخند مسخره "همه چی آروم است؟!"

دیدی گاهی همه چیز خلاف آن میشود که تو میخواهی....

دیدی گاهی دلت دقیقا هوای همانی را میکند که دور است...خیلی دور...

دیدی گاهی "بودن" چه سخت است...چه تلخ است...

تنهایی را چشیده ای آیا...

دیدی آیا محکوم شدن به جرمی که هرگز مرتکب نشدی چه درد دارد...د ر د

دیدی گاهی ترجیح میدهی به جای نگاه های سرد, به جای حبس ابد, حکم اعدامت را بدهند و خلاص...

. . .

اندر احوالات یک دوست:

همه چیز فراهم است. بالاترین مدل ماشین، مجهز به هر گونه امکانات. راه میونبری که در کوتاه ترین زمان تو را به مقصدی که سال ها آرزویش را داشتی می رساند. مقصدی که خیلی ها آرزوی رسیدن به آن را دارند اما خب هر کسی را که راه نمی دهند! اصلا گور بابای خیلی ها، مهم تویی. همسفر سرعتت را کم می کند. پس یک فنجان غرور و تکبر  را با یک حبه "من" بالا می اندازی و راهی می شوی.

پایت را روی گاز می گذاری. دنده ی چهار و بی توجه به عابران پیاده و حتی چراغ قرمز، چشم بسته می رانی. می خواهی تو اولین نفری باشی که می رسی! آه که چه لذتی دارد دیگران به جایگاهت حسرت بخورند هاا...می خواهی آن لذت نصیب تو شود تنها تو. 

دیگر چیزی به خط پایان و مقصد نمانده، مشغولِ من من کنانی که...ناگهان تابلوی ایستِ قرمز رنگی تو را مجبور به ترمز و ایست کامل می کند...به علت وزش باد شدید، پلی که به مقصد و بهشت خیالیت ختم می شود سقوط کرده است. حالا مدت هاست که شرم داری از بازگشت و راه پیش مسدود است.اندر خم یک کوچه مانده  ای و در جا می زنی....درجا....

میگوید: "همیشه پی چیزی بودم و حالا پی هیچم...نمیدانم اما چرا نمیرسم به این هیچ..." و بعد آرام زمزمه میکند : "*بی تفاوت بی هدف بی آرزو. . .می روم در چاه تاریکی فرو..." 

پ.ن: و من همیشه از خدا خواسته ام یاری ام کند که در راه رسیدن به او مسیر را گم نکنم و اشتباه نپیچم و پله ها را یکی یکی بالا بروم نه پایین....

*شاعر: فریدون مشیری